Ποτέ μόνος…





Μία νύχτα ένας άνθρωπος είδε ένα όνειρο.

Ονειρεύτηκε ότι περπατούσε κατά μήκος της παραλίας μαζί με τον Θεό.

Στον ουρανό περνούσαν αστραπιαίες σκηνές από την ζωή του. Σε κάθε σκηνή που περνούσε παρατηρούσε ότι υπήρχαν δύο ζευγάρια ίχνη ποδών στην άμμο. Το ένα άνηκε σ’ αυτόν και το άλλο άνηκε στον Θεό.

Όταν και η τελευταία σκηνή της ζωής του πέρασε αστραπιαία μπροστά του, κοίταξε πάλι τα ίχνη στην άμμο και πρόσεξε ότι κάποιες στιγμές στο μονοπάτι της ζωής του, υπήρχε μόνο ένα ζευγάρι αποτυπώματα στην άμμο. Παρατήρησε επίσης ότι αυτό συνέβαινε μόνο στις πιο δύσκολες και απεγνωσμένες στιγμές της ζωής του.

Αυτή η διαπίστωση τον ενόχλησε και στεναχωρημένος ρώτησε τον Κύριο :

« Κύριε, είπες ότι εφ’ όσον αποφάσισα να σε ακολουθήσω, θα βαδίζεις δίπλα μου ως το τέλος. Όμως πρόσεξα ότι στις χειρότερες στιγμές της ζωής μου, υπάρχει μόνο ένα ίχνος στην άμμο. Δεν καταλαβαίνω γιατί όταν Σε χρειάστηκα περισσότερο από ποτέ με άφησες ; »

Ο Κύριος του απήντησε :

« Πολύτιμο και πολυαγαπημένο μου παιδί. Ποτέ δεν σε άφησα μόνο σου. Εκείνες τις στιγμές του πόνου και της στεναχώριας σου, όταν έβλεπες μόνο ένα ζεύγος αχνάρια στην άμμο, ήταν όταν Εγώ σε κράταγα στα χέρια μου… »